Слон | Η Ελλάδα σαν ένας υπέροχος κήπος και αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η Αγάπη και η Ελευθερία 



Slon.GR Logo
 Бриз 64 читать

Бесплатное ежемесячное издание «Бриз 64» теперь в электронной форме Читать БРИЗ 64
Архив газеты
Смотреть Русское ТВ онлайн!
FreeCurrencyRates.com





Юрист в Греции






15 Марта 2012
 2 (+Вы) /678

Η Ελλάδα σαν ένας υπέροχος κήπος και αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η Αγάπη και η Ελευθερία

Η Ελλάδα σαν ένας υπέροχος κήπος και αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η Αγάπη και η Ελευθερία

«Είμαι ένας κήπος και ο κήπος μου είναι η ζωή μου. Αν τον φροντίζουμε τον κήπο μέσα μας, τότε υπάρχει και η ουσία: τότε σ’ αυτόν τον κόσμο πάντα θα υπάρχουν μεγάλες ανακαλύψεις, προνόμια, φιλοδοξίες και όνειρα, που απαραιτήτως θα γεμίσουν τη ζωή μας με νόημα, της ζωής».

Είμαστε ίσως το πιο ευτυχισμένο είδος στην ιστορία του Πλανήτη. Επιβιώνουμε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια και, ενώ γύρω στο 1800 αριθμούσαμε λίγο παραπάνω από 1 δις., τώρα ξεπερνάμε τα 7 δις. Ίσως γι’ αυτό το λόγο πρέπει να σκεφτόμαστε ότι η μοίρα του Πλανήτη βρίσκεται στα χέρια μας και στις αποφάσεις που παίρνουμε. Αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η Αγάπη και η Ελευθερία. Όταν έχουμε αυτά τα δύο ανεξάντλητα αγαθά, μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι και μεγαλώνοντας μέσα μας με αγάπη το λουλούδι της ελευθερίας, μπορούμε να κάνουμε να ανθίσει και ο κόσμος γύρω μας, εκεί που ζούμε. Ακόμα και στον Πλανήτη ολόκληρο.

Η ερώτηση είναι: αν δεν αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, ποιος θα το κάνει;

Πώς μπορείς να κάνεις καλά πράγματα αν ο ίδιος δεν νιώθεις καλά και ο κόσμος γύρω μας είναι ένας πολύ ιδιαίτερος τόπος;

Είναι όμως πραγματικότητα: μπορούμε να φτιάξουμε έναν υπέροχο κήπο όχι μόνο στα μπαλκόνια και στις ταράτσες μας, αλλά και στις ανθρώπινες ψυχές της χώρας που ζούμε που έχει ανάγκη και θέλει να ανθίσει. Κάθε άνθρωπος στον πλανήτη είναι ένα από τα θαύματα αυτού του κόσμου και στον κόσμο των ανθρώπων όπως και στο κόσμο των φυτών ανθίζει ένας κήπος και ο καθένας εμποτίζεται με άρωμά του. Η διάθεση θα βελτιώνεται με τον ερχομό της άνοιξης και από δω και μπρος κάθε εποχή όλο το χρόνο η Ελλάδα θα είναι ανθισμένη γιατί σήμερα εμείς ρίχνουμε σπόρους για να δημιουργήσουμε ένα υπέροχο κήπο με αγάπη και φροντίδα, κάνοντάς τον να ανθίζει με διάφορα χρώματα.

Τα μαθήματα της ζωής μάς δίνει η ίδια η φύση και η ιστορία της αγαύης που άνθισε ανάμεσα σε άλλα φυτά και μπορεί να συγκριθεί με την Ελλάδα η οποία σήμερα αρχίζει να μαθαίνει να ζει στον κόσμο. Αυτή η χώρα είναι μοναδικό φυτό και μπορεί να προσφέρει αυτά που θα κάνουν να ανθίσει όλος ο κόσμος.

Στον ποικιλόμορφο κόσμο των φυτών υπάρχει ένα φυτό που έχει ασυνήθιστη εξωτερική εμφάνιση και ονομασία. Είναι η αγαύη. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτό το φυτό ανθίζει μόνο στα εκατό του χρόνια. Η αλήθεια έγκειται στο ότι η άνθισή του εξαρτάται από ατομικές ιδιαιτερότητες του κάθε φυτού και από τις συνθήκες όπου ευδοκιμεί.

«Η Αγαύη» (Απόσπασμα από το διήγημα του γνωστού Ρώσου λογοτέχνη Κουπρίν)

Αυτό έγινε σε ένα μεγάλο θερμοκήπιο που ανήκε σε έναν πολύ ιδιότροπο άνθρωπο, εκατομμυριούχο και ακοινώνητο, που ξόδευε όλα τα υπέρογκα εισοδήματά τους σε σπάνια και όμορφα φυτά. Το θερμοκήπιο αυτό, όσον αφορά την κατασκευή του, τις διαστάσεις των χώρων και την ποικιλία όλων των φυτών που περιείχε, ξεπερνούσε τα γνωστότερα θερμοκήπια στον κόσμο. Τα πιο ποικιλόμορφα, τα πιο ιδιότροπα φυτά, από τροπικούς φοίνικες έως ωχρά πολικά βρύα, ευδοκιμούσαν σε αυτό το θερμοκήπιο τόσο ελεύθερα όσο και στην πατρίδα τους. Εδώ φύτρωναν και πολλά σπάνια είδη. Χιλιάδες ποικιλόμορφα άνθη γέμιζαν τον αέρα του θερμοκηπίου με τα αρώματά τους. Τα άλλα φυτά που στερούνται αρώματος, ξεχώριζαν για την πολυτελή ομορφιά τους.

Εντούτοις, υπήρχε στο θερμοκήπιο ένα περίεργο φυτό, το οποίο, προφανώς, δεν μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή με άλλο τρόπο παρά μόνο με την ασχήμιά του. Κατευθείαν από τη ρίζα του ξεφύτρωναν μακριά φύλλα που ήταν στενά, σαρκώδη, σκεπασμένα με αγκάθια. Τα φύλλα αυτά, που ήταν περί τα δέκα, δεν ανέβαιναν προς τα πάνω, αλλά ήταν στρωμένα στο έδαφος. Στη διάρκεια της ημέρας ήταν κρύα, ενώ το βράδυ γινόντουσαν ζεστά. Τα άνθη ποτέ δεν φαινόντουσαν μεταξύ τους, αλλά πάντοτε ξεχώριζε ένας μακρύς, ευθύγραμμος πράσινος κορμός. Αυτό το φυτό είχε την ονομασία Αγαύη.

Όλα τα φυτά στο θερμοκήπιο ζούσαν τη δική τους ιδιαίτερη ζωή που ήταν άγνωστη για τους ανθρώπους. Φυσικά δεν διέθεταν γλώσσα για να συνομιλούν, κι όμως καταλάβαιναν το ένα το άλλο. Ίσως το σκοπό αυτό υπηρετούσε το άρωμά τους, ο αέρας που μετέφερε την σκόνη από άνθη από ένα μίσχος σε άλλο, ή οι θερμές ακτίνες του ήλιου που γέμιζαν όλο το θερμοκήπιο διαμέσου των υάλινων τοιχωμάτων και του υάλινού ταβανιού του. Αν οι μέλισσες και τα μυρμήγκια τόσο καταπληκτικά καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο, γιατί να μην υποθέσουμε ότι, έστω και σε μικρό βαθμό, αυτό ισχύει και για τα φυτά; Μεταξύ μερικών φυτών επικρατούσε έχθρα, μεταξύ μερικών άλλων επικρατούσε τρυφερή αγάπη και φιλία. Μερικοί ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε ομορφιά, σε άρωμα και σε ύψος. Μερικοί υπερηφανεύονταν για την αρχαιότητα του είδους τους. Υπήρχαν περιπτώσεις όταν ένα λαμπρό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν όλο το θερμοκήπιο φάνταζε γεμάτο με χρυσή σκόνη και σε ανθισμένους μίσχους έτρεμαν τα διαμάντια της δροσιάς, μεταξύ των φυτών ξεκινούσε μια κοινή ακατάπαυστη συζήτηση. Ακουγόντουσαν όμορφες ευωδιαστές ιστορίες για τις μακρινές ζεστές ερήμους, για τα υγρά και σκιώδη δασοτόπια, για τα σπάνια έντομα που φωτίζουν τη νύχτα, για τον απέραντο γαλάζιο ουρανό της πατρίδας και για τον ελεύθερο αέρα των μακρινών δασών και αγρών.

Εντούτοις, υπήρχε στο θερμοκήπιο ένα περίεργο φυτό, το οποίο, προφανώς, δεν μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή με άλλο τρόπο παρά μόνο με την ασχήμιά του. Κατευθείαν από τη ρίζα του ξεφύτρωναν μακριά φύλλα που ήταν στενά, σαρκώδη, σκεπασμένα με αγκάθια. Τα φύλλα αυτά, που ήταν περί τα δέκα, δεν ανέβαιναν προς τα πάνω, αλλά ήταν στρωμένα στο έδαφος. Στη διάρκεια της ημέρας ήταν κρύα, ενώ το βράδυ γινόντουσαν ζεστά. Τα άνθη ποτέ δεν φαινόντουσαν μεταξύ τους, αλλά πάντοτε ξεχώριζε ένας μακρύς, ευθύγραμμος πράσινος κορμός. Αυτό το φυτό είχε την ονομασία Αγαύη. Μόνο η άσχημη Αγαύη ήταν εξόριστη σε αυτή την οικογένεια. Δεν γνώρισε ποτέ τη φιλία, τη συμπόνια, ποτέ δεν την είχε ζεστάνει η αγάπη κανενός με τη θερμότητα στη διάρκεια πολλών χρόνων. Είχε συνηθίσει στην κοινή απέχθεια τόσο πολύ που την ξεπερνούσε σιωπηλά, κρατώντας μέσα στο βάθος της ψυχής της τα φοβερά πάθη της. Επίσης είχε συνηθίσει να είναι το μόνιμο αντικείμενο του κοινού εμπαιγμού. Τα άνθη δεν συγχωρούν στους «συνάδελφους» τους την ασχήμια.

Μια φορά ένα πρωινό του Ιουλίου στο θερμοκήπιο άνθισε ένα σπάνιο ρόδο του κασμίρ, σκούρου κόκκινου χρώματος, με μαύρη βελούδινη χροιά στις πτυχές, αξεπέραστης ομορφιάς και με ωραίο άρωμα.

Η δυστυχισμένη Αγαύη, κοίταξε το Τριαντάφυλλο και ρίγησε από θαυμασμό.

-Ω, πόσο όμορφη είσαι, Βασίλισσα! – είπε ψιθυριστά. Κι όταν το είπε, όλο το θερμοκήπιο ξέσπασε σε άκρατα γέλια.

Μέχρι το μεσημέρι κορόιδευαν τα φυτά την άτυχη Αγαύη, ενώ εκείνη παρέμεινε σιωπηρή, ακουμπώντας στο έδαφος τα κρύα φύλλα της. Μετά το μεσημέρι η ζέστη έγινε ανυπόφορη. Στον αέρα ένιωθε κανείς να πλησιάζει η καταιγίδα. Ακούστηκαν τα πρώτα μπουμπουνητά της καταιγίδας που έμοιαζαν το μούγκρισμα άγριου ζώου. Ήρθε η στιγμή της βασανιστικής ησυχίας και τα ξύλα που επένδυαν τις τζαμαρίες του θερμοκηπίου άρχισαν να δέχονται δυνατά χτυπήματα της βροχής. Το θερμοκήπιο γέμισε με σκοτάδι, λες και ήταν νύχτα.

Ξαφνικά το Τριαντάφυλλο άκουσε δίπλα της ένα αδύναμο ψιθύρισμα:

-Άκουσέ με, Βασίλισσα. Είμαι εγώ, η άτυχη Αγαύη, που ο θαυμασμός μου μπροστά σου προκάλεσε το χαμόγελό σου. Το σκοτάδι της νύχτας και η καταιγίδα με κάνουν να είμαι πιο τολμηρή. Σε έχω αγαπήσει, ομορφούλα. Μη με απορρίπτεις! Κι όμως το Τριαντάφυλλο παρέμεινε σιωπηρό, βασανιζόμενο από αποπνικτική ζέστη και από τρόμο μπροστά στην καταιγίδα. Άκουσέ με, ομορφούλα, είμαι άσχημη, τα φύλλα μου είναι αγκαθωτά και άσχημα, αλλά θα σου αποκαλύψω το μυστικό μου. Στα παρθένα δάση της Αμερικής, εκεί όπου τα αδιαπέραστα δίκτυα των λιανών περιτυλίγουν τους κορμούς των χιλιόχρονων μπαομπάμπ, εκεί που δεν έχει πατήσει ανθρώπινο πόδι έως και σήμερα, εκεί είναι η πατρίδα μου. Μια φορά κάθε εκατό χρόνια ανθίζω για τρεις ώρες μόνο και αμέσως μετά πεθαίνω. Από τις ρίζες μου ξεπετιούνται καινούργια βλαστάρια, για να πεθάνουν ξανά μετά από εκατό χρόνια. Νιώθω αυτή τη στιγμή ότι μετά από μερικά λεπτά θα ανθίσω. Μη με απορρίπτεις, ομορφούλα! Για σένα, για σένα μόνο θα ανθίσω και για σένα θα πεθάνω!

Το Τριαντάφυλλο, με σκυμμένο το κεφαλάκι του, δεν απαντούσε.

-Τριαντάφυλλο! Για μια μόνο στιγμή της ευτυχίας θα σου αφιερώσω μια ολόκληρη ζωή. Αναρωτιέμαι αν αυτά είναι λίγα για την βασιλική υπερηφάνειά σου! Το πρωί, όταν θα εμφανιστούν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου…

Εκείνη τη στιγμή η καταιγίδα ξέσπασε με τόσο μεγάλη δύναμη που η Αγαύη αναγκάστηκε να σωπάσει. Το πρωί, όταν καταλάγιασε η καταιγίδα, στο θερμοκήπιο ακούστηκε ένας δυνατός κρότος που μπορούσε να συγκριθεί με πολλαπλούς πυροβολισμούς.

-Σίγουρα, άνθισε η Αγαύη, - είπε ο κηπουρός και έσπευσε να ξυπνήσει τον ιδιοκτήτη του θερμοκηπίου που εδώ και δυο βδομάδες ανυπομονούσε να αντικρίσει αυτό το γεγονός.

Τα ξύλα απομακρύνθηκαν από τους υάλινους τοίχους. Γύρω από την Αγαύη στεκόντουσαν σιωπηλά άνθρωποι, και όλα τα φυτά τρομαγμένα και με θαυμασμό γύρισαν τα κεφάλια τους προς την Αγαύη. Πάνω στον ψηλό πράσινο κορμό της Αγαύης άνθισαν πολυτελή τσαμπιά κάτασπρων λουλουδιών απίθανης ομορφιάς που ανέδυαν ένα πρωτόγνωρο ανεπανάληπτο άρωμα, το οποίο γέμισε αμέσως όλο το θερμοκήπιο.

Η Ελλάδα σαν ένας υπέροχος κήπος «Είμαι ένας κήπος και ο κήπος μου είναι η ζωή μου. Αν τον φροντίζουμε τον κήπο μέσα μας, τότε υπάρχει και η ουσία: τότε σ’ αυτόν τον κόσμο πάντα θα υπάρχουν μεγάλες ανακαλύψεις, προνόμια, φιλοδοξίες και όνειρα, που απαραιτήτως θα γεμίσουν τη ζωή μας με νόημα, δηλ. να ζήσουμε».

Πώς θα μπορούσε να βγάλει λουλούδια, αν δεν ξεκινούσε η ζωή του φυτού από τις ρίζες; Πώς μπόρεσε να αντέξει αν δεν έχει πολλά αγκάθια στα φύλλα του; Πώς μπόρεσε να ξεπεράσει την ομορφιά της βασίλισσας των λουλουδιών, το τριαντάφυλλο; Με αυτά που είχε μέσα του, δηλ. την αγάπη και την ελευθερία. Ναι, θαύματα δεν γίνονται. Υπάρχουν όμως θαυμάσιες ευκαιρίες για τη ζωή. Μια ζωή που θα γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ότι ήταν μέχρι τώρα. Αυτό το όμορφο, «φιλόπονο», ιδιαίτερο και δυνατό φυτό μπορεί να συγκριθεί με τη μικρή Ελλάδα, η οποία μια μέρα θα ανθίσει και δεν θα μαραθεί ποτέ. Αυτό θα γίνει όταν στην ψυχή του καθένα μας θα μεγαλώσει δικό του λουλούδι. Και τότε αυτή η χώρα θα μεταφερθεί σε έναν κήπο με διάφορα δένδρα, λουλούδια και φυτά.

Η Ελλάδα μπορεί να αντέξει όλες τις υπάρχουσες συνθήκες της ερχόμενης ζωής και θα γίνει μια χώρα γεμάτη ανθισμένες αγαύες που δεν θα μπορέσουν να πεθάνουν ποτέ.



система комментирования CACKLE

Автор публикации:

Юлия
Баха-Давыдова

www.slon.gr

Последние комментарии
повышение квалификации