Слон | Και να που φτάσαμε: το χαμόγελο να είναι ένα ακόμη ουτοπικό όνειρο του άγνωστου εαυτού μας 



Slon.GR Logo
 Бриз 64 читать

Бесплатное ежемесячное издание «Бриз 64» теперь в электронной форме Читать БРИЗ 64
Архив газеты
Смотреть Русское ТВ онлайн!
FreeCurrencyRates.com





Юрист в Греции





Σουζάνα Θεοδωρίδου

21 Октября 2013
 4 (+Вы) /879

Και να που φτάσαμε: το χαμόγελο να είναι ένα ακόμη ουτοπικό όνειρο του άγνωστου εαυτού μας

Και να που φτάσαμε: το χαμόγελο να είναι ένα ακόμη ουτοπικό όνειρο του άγνωστου εαυτού μας

Είναι εύκολο να παρατάς τα όνειρα. Μία δυσκολία και αμέσως εγκλωβίζεσαι στην αμφιβολία να τα παρατήσεις ή να συνεχίσεις…  

Ψάχνουμε απελπισμένα για ανώτερα σημάδια, και σπαταλάμε την ενέργεια μας σε φόβους και ανασφάλειες. Ξυπνάμε το πρωί με χαμόγελο, και το βράδυ ξαπλώνουμε με την ελπίδα πως κάποιος θα βρεθεί να ενδιαφερθεί για αυτό το χαμόγελο που δεν κατάφερε να επιβιώσει στη διάρκεια της μέρας. 

Χαμόγελο. Ένας μορφασμός που υποτιμάμαι τόσο πολύ σήμερα. Σχεδόν ξεχάσαμε την αξία του. Σχεδόν δεν μας ενδιαφέρει το χαμόγελο του «άλλου», όταν ειδικά δεν μπορούμε να  χαρίσουμε ένα στον εαυτό μας. Ξανά και ξανά «ο εαυτός μας» μπροστά απ’ όλα, πάνω απ’ όλα… αυτός ο εαυτός που πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δεν αντέχουμε να αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο. 

Κάπου έχει χαθεί ο εαυτός μας. Κάπου που ούτε καν θυμόμαστε ποιος είναι ο εαυτός μας. Πόσο παλιά πρέπει να γυρίσουμε την μηχανή του χρόνου για να τον βρούμε? Παιδική ηλικία… τότε που τα βράδια κοιμόμασταν ήσυχα με ένα στοργικό φιλί στο μέτωπο. Τότε που χωρίς κανείς να μας διδάξει τι είναι όνειρα, εμείς κάναμε ατελείωτα, μεγαλεπήβολα… όσο πιο αδύνατο φαινόταν ένα όνειρο, τόσο μεγαλύτερη ευχαρίστηση μας έδινε στη φαντασία μας. Και όλο περιμέναμε να μεγαλώσουμε για να το πραγματοποιήσουμε… και να που μεγαλώσαμε, και όμως ακόμα περιμένουμε να μεγαλώσουμε λίγο ακόμα, μέχρι που θα φτάσουμε την άχαρη ηλικία του « Μεγάλωσα πολύ για όνειρα.»

Οι μέρες περνούν η μία μετά την άλλη. Νομίζουμε ότι ο χρόνος είναι στάσιμος καθώς ζούμε την ρουτίνα μας, όμως έρχεται αυτή η στιγμή που ξαφνικά χανόμαστε στο χαμένο παρελθόν μας. Να μπορούσαμε να χαμογελάμε στον εαυτό μας χωρίς λόγο. Να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να λέγαμε «αξίζεις», «μπορείς», «τώρα, όχι αύριο». Και ακόμα και τη στιγμή που γράφω, ένα ακόμη όνειρο μεταφέρεται για το αύριο που ποτέ δεν θα έρθει. 

Αν δεν αισθάνεσαι δυστυχισμένος, είσαι από τους τυχερούς. Αν πάλι αισθάνεσαι ευτυχισμένος, είσαι από αυτούς που ζουν στην ουτοπία. Γιατί σήμερα η ευτυχία είναι τόσο δαπανηρή σε χρόνο, τόσο επικίνδυνη επένδυση συναισθημάτων, που καλύτερα να ανήκεις στους ρεαλιστές «μη δυστυχισμένους», παρά να ρισκάρεις τα πάντα για να γίνεις «φαντασιακός ευτυχισμένος». 

Πόσο μου λείπει το κυνήγι του θησαυρού… κάποτε ο θησαυρός ήταν συμβολικός, σήμερα ο θησαυρός είναι ένα καλό πτυχίο, μια ακριβοπληρωμένη εργασία και ένας απόλυτα καθώς πρέπει σύντροφος. Που είναι ο πραγματικός έρωτας; Αυτός που σε ωθεί να μοιράζεσαι τα φτερά σου για να φτάσετε μαζί στον επίγειο παράδεισο.  Που είναι η αληθινή φιλιά; Αυτή που σε ενώνει αδελφικά με τον άλλον, ακόμα και αν κυλάει διαφορετικό αίμα στις φλέβες σας. Που είναι ο ανθρώπινος άνθρωπος; Γιατί αυτό που είμαστε σήμερα δεν είναι τίποτα παρά η προσπάθεια μας να συνεχίσουμε την αναπαραγωγή του φθαρμένου είδους μας. 



система комментирования CACKLE


Последние комментарии
повышение квалификации