Слон | Η μετάνοια. Μία ιστορία για τη ζωή, σκεψείς των ανθρόπων, τις πράξες μας και αυτά που μας ενώνουν και χωρίζουν 



Slon.GR Logo
 Бриз 64 читать

Бесплатное ежемесячное издание «Бриз 64» теперь в электронной форме Читать БРИЗ 64
Архив газеты
Смотреть Русское ТВ онлайн!
FreeCurrencyRates.com





Юрист в Греции





Δέσπινα Μιχαηλίδου

11 Декабря 2012
 1 (+Вы) /900

Η μετάνοια. Μία ιστορία για τη ζωή, σκεψείς των ανθρόπων, τις πράξες μας και αυτά που μας ενώνουν και χωρίζουν

Η μετάνοια. Μία ιστορία για τη ζωή, σκεψείς των ανθρόπων, τις πράξες μας και αυτά που μας ενώνουν και χωρίζουν

Μια νέα ημέρα ξημέρωσε, όμως για τον Σταύρο Γρηγορίου δεν ήταν μια συνηθισμένη ημέρα. Ήταν μια μέρα που θα προτιμούσε να είχε ξεχάσει, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ, σαν να μην ήταν τίποτε άλλο παρά μία θλιβερή ανάμνηση. Αυτή την ημέρα προτίμησε να περπατήσει, αντί να πάρει το αυτοκίνητο για να πάει στον ψυχολόγο του. Ο Μιχάλης Ιωαννίδης ήταν γνωστός ψυχολόγος, άριστος στη δουλειά του, φιλικός και υπομονετικός. Ο Σταύρος τον επισκεπτόταν εδώ και τρεις μήνες και είχε παρατηρήσει μια ελάχιστη βελτίωση. Με βαριά καρδιά και αργά βήματα ο Σταύρος έφτασε έξω από το γραφείο του ψυχολόγου του. Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσε να περάσει τη σημερινή ημέρα στο σπίτι του και όχι σε μία συνεδρία με τον ψυχολόγο του. Χτύπησε το κουδούνι και αφού περίμενε λίγο έφτασε στην πόρτα του γραφείου του Μιχάλη Ιωαννίδη. Μπαίνοντας μέσα είδε τον ψυχολόγο του καθιστό και έτοιμο για τη συνεδρία.

- Καλησπέρα, είπε με βαριεστημένη φωνή, ο Σταύρος.

- Καλησπέρα, αποκρίθηκε ο Μιχάλης. Μου φαίνεται ή είσαι λίγο κουρασμένος; τον ρώτησε με ειλικρινές ενδιαφέρον.

- Είμαι λίγο κουρασμένος. Δεν κοιμήθηκα πολύ καλά το βράδυ, απάντησε ο Σταύρος.

Αυτή η απάντηση κέντρισε το ενδιαφέρον του Μιχάλη, που ως ψυχολόγος γνωρίζει ότι τα προβλήματα του ύπνου έχουν συχνά σχέση με μια ταραγμένη συνείδηση ή μ’ένα προβληματικό υποσυνείδητο.

- Γιατί; τον ρώτησε. Μήπως είδες κάποιο εφιάλτη;

Ο Σταύρος ταράχτηκε από αυτή την ερώτηση. Όντως το βράδυ βασανιζόταν από εφιάλτες, αλλά όχι μόνο το προηγούμενο βράδυ. Κάθε βράδυ ονειρευόταν τις ίδιες σκηνές και ήταν σαν να τις ξαναζούσε. Δεν ήξερε τι ν’απαντήσει. Μπορούσε βέβαια να πει την αλήθεια. Άλλωστε ο ψυχολόγος του δεν μπορούσε να πει τίποτα λόγω του ιατρικού απορρήτου. Εκτός αυτού ο Σταύρος τον εμπιστευόταν, όμως αυτή τη στιγμή απλά δεν μπορούσε να μιλήσει, ήταν σαν να είχε αφωνία. Οπότε αποφάσισε να του πει ψέματα ή ένα κομμάτι της αλήθειας.

- Είδα έναν εφιάλτη.

- Τι εφιάλτη;

- Είχα ένα τροχαίο ατύχημα και πέθανα.

- Είχες εμπλακεί ποτέ σε κάποιο τροχαίο ατύχημα; Ρώτησε ο Μιχάλης.

- Όχι, απάντησε υπερβολικά βιαστικά ο Σταύρος.

- Εντάξει, είπε ο Μιχάλης και ανέπτυξε το σκεπτικό του. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τον λεγόμενο φόβο του θανάτου. Κάποιοι περισσότερο , άλλοι λιγότερο. Είναι πάντως εντελώς φυσιολογικό. Δε χρειάζεται ν’ανησυχείς. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί ονειρεύτηκες ότι πέθανες σε τροχαίο, ενώ δε σου έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο.

- Είναι περίεργο αυτό;

- Κάπως, απάντησε ο Μιχάλης. Ξέρεις Σταύρο οι άνθρωποι συνηθίζουν πράγματι να βλέπουν όνειρα και πολλές φορές εφιάλτες. Αλλά το υποσυνείδητο δε δημιουργεί καινούριες εικόνες, απλά χρησιμοποιεί τις ήδη υπάρχουσες.

- Μήπως είναι προφητικό όνειρο;

- Οι επιστήμονες δεν πιστεύουν στα προφητικά όνειρα, Σταύρο, και πριν προλάβεις να ρωτήσεις ούτε εγώ πιστεύω σε τέτοιου είδους όνειρα. Πες μου, όμως, είναι αυτή η πρώτη φορά που είδες το συγκεκριμένο όνειρο;

- Ναι, απάντησε με βεβαιότητα ο Σταύρος. Θα μπορούσα όμως να το είχα δει και να μην το θυμάμαι, έτσι δεν είναι;

- Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, Σταύρο. Άλλωστε βλέπουμε πολλά όνειρα και μάλιστα κάθε μέρα, αλλά δεν τα θυμόμαστε όλα. Απλά δε γίνεται.

- Μάλιστα.

- Επειδή σε βλέπω έτσι κουρασμένο και δε θέλω να σου χαλάσω περισσότερο τη διάθεση, θα σου πρότεινα να φύγεις, να πας στο σπίτι σου να ξεκουραστείς. Όμως την επόμενη φορά η συνεδρία μας θα διαρκέσει μια ώρα και τριάντα λεπτά. Σύμφωνοι;

Οι δύο άντρες έδωσαν τα χέρια. Ο Σταύρος πλήρωσε το Μιχάλη τριάντα ευρώ, την τιμή της μισής συνεδρίας δηλαδή. Αφού χαιρετήθηκαν ο καθένας πήρε το δρόμο του, ο Σταύρος για το σπίτι του και ο Μιχάλης για το γραφείο του. Με τη μισή ώρα που εξοικονόμησε από τη συνεδρία του Σταύρου θα είχε χρόνο να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Τελικά αποφάσισε να μεταφέρει τη σημερινή συνεδρία του Σταύρου στο φάκελό του. Ο Μιχάλης ανατρέχοντας στη συζήτησή τους παρατήρησε κάποια σημάδια δυσφορίας και νευρικότητας στις κινήσεις του Σταύρου. Η γλώσσα του σώματός του τον πρόδωσε. Ο Σταύρος δεν του είπε όλη την αλήθεια, κάτι του απέκρυψε, όμως ο Μιχάλης ήταν αποφασισμένος να μάθει όλη την αλήθεια την επόμενη φορά.

Ο Σταύρος πήγαινε προς το σπίτι του. Ήταν ιδιαίτερα ανακουφισμένος που ο Μιχάλης ολοκλήρωσε νωρίτερα από το προβλεπόμενο τη συνεδρία. Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα για τον ίδιο. Η συνάντησή του με τον Μιχάλη την έκανε ακόμα δυσκολότερη. Δεν του άρεσε που είπε ψέματα στον ψυχολόγο του, αλλά δεν μπορούσε να του πει και την αλήθεια. Ήταν εγκλωβισμένος μέσα στο ίδιο του το ψέμα. Περπατώντας έφτασε στην οδό Ιουλιανού, εδώ όπου ξεκίνησε το προσωπικό του μαρτύριο. Τα μάτια του έκλεισαν ενστικτωδώς και μπροστά του είδε μια νεότερη εκδοχή του εαυτού του, να φωνάζει απελπισμένα πάνω από το νεκρό σώμα μιας γυναίκας. Αυτή η σκηνή τον στοίχειωνε εδώ και πολλά χρόνια. Είτε ήταν ξύπνιος, είτε κοιμόταν, δεν μπορούσε να ξεχάσει αυτή τη γυναίκα, για της οποίας το θάνατο ευθύνεται. Σαν σήμερα πριν από πέντε χρόνια αυτό το τροχαίο ατύχημα άλλαξε τη ζωή του για πάντα. Γιατί έπρεπε να περάσει από αυτό το δρόμο;

Οι άλλοτε νωθρές αναμνήσεις του απέκτησαν μια ζωντάνια και μια καθαρότητα άνευ προηγουμένου. Βλέποντας και πάλι μπροστά του το άψυχο σώμα της άτυχης γυναίκας, οι τύψεις τον κατέκλυσαν και τον κατατρύπησαν σαν χιλιάδες πύρινα βέλη. Νιώθει ακόμα και σήμερα ένοχος και υπεύθυνος για τον ξαφνικό χαμό αυτής της γυναίκας. Ξέρει βέβαια πως και η ίδια η γυναίκα θα έπρεπε να πρόσεχε, όταν περνούσε το δρόμο, όμως αυτό δεν τον κάνει λιγότερο ένοχος για ό,τι συνέβη. Αντιθέτως τον κάνει να αισθάνεται ακόμα χειρότερα. Νιώθει η ενοχή να τον συνθλίβει και ανοίγοντας δειλά τα μάτια του αισθάνεται μόνο ένα πράγμα: πόνο. Δάκρυα που προσπαθούσε από καιρό να τιθασεύσει, κυλούν οργισμένα προς το αυλακωτό του πρόσωπο. Πέφτει στα γόνατα στη μέση του δρόμου και κρύβοντας το πρόσωπό του με τα δυο του χέρια, κλαίει γοερά. Όσο ο Σταύρος οδύρεται, οι ουρανοί ανοίγουν και το κελαρυστό νερό της βροχής πέφτει παντού. Έχει γίνει μούσκεμα και δεν τον νοιάζει. Μετά από μισή ώρα που του φάνηκε ένας ολόκληρος αιώνας, σηκώθηκε με αργές και αδέξιες κινήσεις. Αφού βεβαιώθηκε ότι ήταν συναισθηματικά και σωματικά έτοιμος, κίνησε για το σπίτι του. Περπατώντας αργά και σταθερά χρειάστηκε άλλα πενήντα λεπτά, για να φτάσει στον προορισμό του.

Όταν έφτασε στο σπίτι κουρασμένος και κατάκοπος, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν να πάει να κοιμηθεί και το τελευταίο πράγμα που του πέρασε από το μυαλό ήταν ότι και απόψε θα βασανιζόταν από εφιάλτες. Πλέον το είχε συνηθίσει και δεν τον ενοχλούσε τόσο. Ήθελε όμως να μη σκέφτεται τα ίδια πράγματα, όταν είναι ξύπνιος, αλλά αυτές οι εικόνες δεν έλεγαν να φύγουν από το μυαλό του.

Την επόμενη ημέρα ο Σταύρος σηκώθηκε αρκετά ευδιάθετος από το κρεβάτι του, μολονότι είδε έναν ακόμα εφιάλτη το προηγούμενο βράδυ. Την ίδια ώρα ο Μιχάλης αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο τον Σταύρο για να κανονίσουν την ημέρα που θα πραγματοποιηθεί η επόμενη συνεδρία. Ο Σταύρος ετοιμαζόταν να φάει το πρωινό του, όταν άκουσε το τηλέφωνο του σπιτιού του να χτυπάει μανιωδώς. Αφήνοντας το πρόγευμά του ανέγγιχτο κατευθύνθηκε προς το κομοδίνο όπου βρισκόταν το τηλέφωνο. Είδε στην οθόνη του τηλεφώνου το νούμερο του ψυχολόγου του και δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με αυτήν την προοπτική.

- Καλημέρα, είπε ο Μιχάλης.

- Καλημέρα, απάντησε και ο Σταύρος.

- Είσαι καλύτερα σήμερα; ρώτησε ο Μιχάλης με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

- Ναι είμαι πολύ καλύτερα σήμερα. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, απάντησε με ειλικρινή ευγνωμοσύνη στη φωνή του ο Σταύρος.

- Δε χρειάζεται να με ευχαριστείς. Λογικό είναι να ενδιαφέρομαι.

- Γιατί με πήρατε; ρώτησε ο Σταύρος, αν και ήξερε την απάντηση εκ των προτέρων.

- Καταρχάς Σταύρο μπορείς να μου μιλάς στον ενικό, αν φυσικά το επιθυμείς κι εσύ. Δεύτερον σε κάλεσα για να κανονίσουμε την ημερομηνία διεξαγωγής της επόμενης συνεδρίας. Πες μου, λοιπόν είσαι ελεύθερος την Παρασκευή;

- Θα μπορέσω να έρθω την Παρασκευή το απόγευμα. Από τις πέντα ως τις οκτώ είμαι ελεύθερος.

- Εντάξει τότε να έρθεις στις έξι και μην ξεχάσεις πως αυτή η συνεδρία θα διαρκέσει μιάμιση ώρα.

- Το θυμάμαι, λέει ο Σταύρος.

- Τότε θα τα πούμε την Παρασκευή. Καλή μέρα να έχεις.

- Επίσης απάντησε ο Σταύρος και έκλεισε το τηλέφωνο.

Αυτή η Παρασκευή θα ήταν μια κομβική ημέρα για τη ζωή του Σταύρου, μολονότι ο ίδιος δεν το ήξερε. Και να η Παρασκευή, η ημέρα που ο Σταύρος δεν ήξερε αν ήθελε ή όχι να αποφύγει, είχε φτάσει. Αφού έφαγε το μεσημεριανό του και ετοιμάστηκε, έφυγε από το σπίτι του με προορισμό το γραφείο του ψυχολόγου του. Για άλλη μια φορά πήγε με τα πόδια. Προσπαθούσε να καθαρίσει το μυαλό του περπατώντας και σκεφτόταν τι θα έλεγε στον Μιχάλη. Δεν ήξερε αν έπρεπε να πει την αλήθεια ή όχι. Ήξερε όμως ότι αργά ή γρήγορα θα του έλεγε την αλήθεια, οπότε γιατί να μην την πει σήμερα, να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα; Έχοντας πλέον πάρει την απόφασή του συνέχισε με γοργό βήμα. Έφτασε, λοιπόν στο γραφείο του Μιχάλη και αφού πήρε μια βαθιά ανάσα, χτύπησε το κουδούνι. Έπειτα ανέβηκε τα σκαλιά μέχρι τον τρίτο όροφο όπου βρισκόταν το γραφείο του ψυχολόγου του. Άνοιξε την πόρτα του γραφείου με τρεμάμενη καρδιά, αλλά βλέποντας την ηρεμία στο πρόσωπο του Μιχάλη καθησυχάστηκε.

- Καλησπέρα, είπε ο Μιχάλης.

- Καλησπέρα, απάντησε και ο Σταύρος.

- Τι κάνεις σήμερα; ρώτησε όλο ενδιαφέρον ο Μιχάλης.

- Καλά είμαι, απάντησε διστακτικά ο Σταύρος.

Παρότι ο Μιχάλης διέκρινε τον δισταγμό στη φωνή του Σταύρου, αποφάσισε να μην τον ρωτήσει.

- Είδες κάποιον εφιάλτη αυτές τις νύχτες;

- Ναι, απάντησε αυτή τη φορά δίχως ίχνος δισταγμού στη φωνή του ο Σταύρος.

- Ήταν ο ίδιος εφιάλτης;

- Ναι, ήταν αυτός που σου είχα πει την προηγούμενη φορά, αλλά κάπως διαφορετικός.

- Δηλαδή; ρώτησε ο Μιχάλης.

- Την προηγούμενη φορά δε σου είπα όλη την αλήθεια.

- Το ξέρω αυτό, είπε με απάθεια ο Μιχάλης.

- Μα πώς; ρώτησε έκπληκτος ο Σταύρος.

- Ήταν φανερό από τη γλώσσα του σώματός σου. Ήσουν ταραγμένος και νευρικός, αλλά το παρατήρησα όταν περνούσα την τελευταία συνεδρία μας στο φάκελό σου.

- Συγγνώμη, είπε με σκυμμένο το κεφάλι και γεμάτος μεταμέλεια ο Σταύρος.

- Δε χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Ό, τι έγινε, έγινε. Πάντως αν κρίνω από τη σημερινή σου συμπεριφορά, αλλά και από το γεγονός ότι άρχισες να μου μιλάς στον ενικό, μπορώ να συμπεράνω ότι σήμερα θα μου πεις την αλήθεια.

- Αυτό αποφάσισα, δήλωσε με βεβαιότητα ο Σταύρος.

- Ξεκίνα λοιπόν.

- Όταν μίλησα γι’αυτόν τον εφιάλτη, σου είπα ότι πρόκειται για ένα τροχαίο ατύχημα και αυτό είναι αλήθεια. Μόνο που εγώ ήμουν ο οδηγός.

- Ήσουν μόνος σου στο αυτοκίνητο;

- Μόνος μου ήμουν.

- Και τι έγινε;

- Μια γυναίκα περνούσε το δρόμο και δεν πρόλαβα να πατήσω το φρένο.

- Είχες πιει; ρώτησε ο Μιχάλης.

- Όχι, απάντησε ο Σταύρος, εκείνο το βράδυ δεν είχα πιει καθόλου.

- Πριν πόσο καιρό έγινε αυτό το τροχαίο;

- Έχει, είπε με πνιχτή φωνή ο Σταύρος, πέντε χρόνια.

- Τόσα πολλά; ρώτησε ο Μιχάλης.

- Ναι, τόσα, απάντησε ο Σταύρος.

- Τι έκανες μετά το ατύχημα; ρώτησε με μεγάλο ενδιαφέρον ο Μιχάλης.

- Τίποτα, απάντησε ο φανερά μετανιωμένος Σταύρος. Δεν κάλεσα ούτε ασθενοφόρο, ούτε αστυνομία. Το μόνο που έκανα ήταν να φύγω όσο το δυνατόν γρηγορότερα μπορούσα από εκείνο το σημείο.

- Τελικά τι συνέβη με τη γυναίκα;

- Ήταν νεκρή, είπε ο Σταύρος και με δυσκολία κατάφερε να κρύψει τον πόνο του. Μετά τη σύγκρουση, βγήκα από το αυτοκίνητο και είδα ότι δεν ανέπνεε, ούτε και άκουσα την καρδιά της να χτυπά.

- Είσαι σίγουρος γι’αυτό;

- Απολύτως, απάντησε με μεγάλη σιγουριά ο Σταύρος.

- Από τότε βλέπεις εφιάλτες; ρώτησε ο Μιχάλης.

- Ναι, απάντησε αρκετά γρήγορα ο Σταύρος.

- Γιατί;

- Επειδή αισθάνομαι ένοχος για το θάνατο αυτής της γυναίκας.

- Την ήξερες;

- Όχι, απάντησε μονομιάς ο Σταύρος.

- Το θεωρείς λογικό να αισθάνεσαι ένοχος για το θάνατο αυτής της γυναίκας;

- Όχι, αλλά από πότε η λογική μπλέκεται με το συναίσθημα;

- Δεν έχεις άδικο σε αυτό που είπες, απάντησε ο Μιχάλης χαμογελώντας.

- Πάντως ακόμα αισθάνομαι τύψεις, δήλωσε ο Σταύρος.

- Θυμάσαι τι έγινε εκείνο το βράδυ με κάθε λεπτομέρεια; Είσαι απόλυτα πεπεισμένος ότι εσύ ευθύνεσαι γι’αυτό το τροχαίο;

- Για να πω την αλήθεια δε θυμάμαι λεπτομερώς το ατύχημα. Αυτό που θυμάμαι ξεκάθαρα πάντως είναι η στιγμή της σύγκρουσης.

- Είναι λογικό η πιο τραυματική εμπειρία να’ναι αυτή που σου έμεινε περισσότερο στο μυαλό, επειδή εντυπώθηκε καλύτερα στον εγκέφαλό σου. Όπως και να έχει όσες περισσότερες λεπτομέρειες θυμηθείς, τόσο πιο σίγουρος μπορείς να είσαι, είτε για την ύπαρξη, είτε για την ανυπαρξία ευθύνης σου στο ατύχημα.

- Έχεις δίκιο, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι άλλο.

- Θυμάσαι πού έγινε το ατύχημα;

- Ασφαλώς και θυμάμαι που έγινε, είπε εμφανώς ενοχλημένος ο Σταύρος. Το τροχαίο έγινε στην οδό Ιουλιανού.

- Μάλιστα.

- Έχεις πάει ποτέ εκεί;

- Μπορεί και να έχω περάσει από εκεί, αλλά δεν είμαι και σίγουρος, απάντησε ο Μιχάλης.

- Εντάξει.

- Ήρθε η ώρα να τελειώσει και αυτή η συνεδρία, είπε ο Μιχάλης κοιτώντας το ρολόι του.

- Πράγματι, παρατήρησε ο Σταύρος. Σήμερα η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα.

- Βοήθησε το ό,τι μίλησες για όλα.

- Σίγουρα, συμφώνησε ο Σταύρος.

Αφού σηκώθηκαν, ο Σταύρος πλήρωσε τον Μιχάλη ενενήντα ευρώ (άλλωστε η συνεδρία διήρκεσε μιάμιση ώρα) και έφυγε. Πηγαίνοντας προς το σπίτι του ξέχασε να στρίψει και βρέθηκε πάλι στην οδό Ιουλιανού. Παραμένοντας ανεπηρέαστος έφτασε στο σπίτι του. Όταν έκατσε στην πολυθρόνα του και οι σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό του αντιλήφθηκε ότι δεν είδε κάποιο φανάρι, ούτε κάποια διάβαση πεζών στην οδό Ιουλιανού.



система комментирования CACKLE


Последние комментарии
повышение квалификации